^{از اینجا که من نشسته ام . تا درآستانه نوروز . تاآن پنجره آغشته به نور . که دستهای تورا با نگاه من قسمت می کند . تنها هفت ستاره فاصله است . تنها هفت ستاره تا ابدیت مانده است . از آنجا که تو پرواز میکنی بر بام جهان تا این واژه های آغشته به دلتنگی که خاطرات مرا با نگاه تو قسمت می کند . تنها یک بهار فاصله است . آن روز هم که زندگی برای تو خاطره شد تنها یک بهار به تنهایی مانده بود و خاطرات من همه از آینده توست . نوروز امسال را یادت هست؟؟!! مثل خودت تنها و غریب . برخیابانهای غربت می خرامم . چراغ لاله میاورد برای موسیقی دلت . تکه ای آرامش اگر نثار آیینه اش کنی هفت سینمان ستاره باران میشود . از اینجا که من گم شده ام . میان تکه های زمان . تا آنجا که تو آرمیده ای در بی زمانی محض چه اندازه دلتنگی در باغ روییده است ؟؟......}

در پس پنجره كسي هست كه مرا مي خواند...

باران نم نمك مي بارد...                                                             

 زيباست صدايش....چه طنيني دارد.

انتظارم به پايان آمد.

قاصدكم خوش خبر بود. بوي او را مي داد....خبر از او آورد!!!

خنده هايت كه چه زيبا بود....

دستهايت كه چه با محبت....             

چه زود گذشت و نمي دانم چگونه گذشت....

اي كاش تنها مي دانستم چه شد برمن چه شد بر تو

آه كه چه بيهوده مي انديشيدم.

صبر پايان همه ي انتظارهاست.          

دوست دارم تا اخرين باقيمانده ی جانم تو را عاشق كنم

زندگی من در زلالی چشمان تو خلاصه شده

زندگی من در نفس های بازدم تو جاری شده                                                     

زندگی من در همين از تو نوشتن ها وسعت يافته

نفس كشيدن من تنها با ياد اوری زنده بودن تو امكان پذير است

همين كه گاه نگاه چشمان پر از عشق يا سردی تو را ميبينم برايم كافی است و قانع

كننده است كه زندگی زيباست 

بردي از يادم ، دادي بر بادم ، با يادت شادم

 دل به تو دادم ، در دام افتادم ، از غم آزادم

كي آيي به برم اي شمع سحرم ، در بزمم نفسي بنشين تاج سرم از جان گذرم

شمع داني دم مرگ به پروانه چه گفت

گفت اي عاشق ديوانه فراموش شوي

سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد

گفت طولي نكشد تو نيز خاموش شوي

دلم حيران و سرگردان چشمانيست رويايي

و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم تو را در دشتي از حسرت و تنهايي رها كردم.......

و بعد از رفتنت درياچه بغض كرد

كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد

ومن مي دانم كه تو هرگز ياد مرا با عبور خود نخواهي برد

ومن هنوز آشفته ي چشمان زيباي توام

 كاش مي ديدم چيست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاريست

لحظه هاست كه آدمي را هيچ و پوچ مي كنند

لحظه هاست كه انسان را فرسوده و خسته از زندگاني مي كنند

لحظه هاست كه عمر ما را به پايان مي رسانند

و لحظه هاست كه انسان را فريب مي دهند

بياييد از پس لحظه ها بگريزيم

اينگونه بيانديشيم كه انگار لحظه ي بعدي در پس راه ما نيست

واز همين لحظه لذت ببريم نه به اميد لحظه ي بعدي....

نشسته ايم بر قاليچه اي به اسم جواني...

مي تازيم و گرد و خاك مي كنيم...

زمين زير پايمان است و اسير يك بازي اي شديم به اسم غرور.....

ديواري را براي پشت سر نهادن بلند نمي بينيم

سرا پا شور .... برد و باخت را مي شناسيم؟؟

آشنايم با شور؟

یا جدايم با غم؟

يا غرق در غرور؟

روز و شب چيزی در ماست كه ارام نداريم...چيزي از جنس جستجو... چيزي مثل خيال يه آرزو.....

وقتي دل ارزش خودش را از دست بدهد...چشمهايت ديگر براي ريختن اشكي نداشته باشند...وقتي ديگر قدرت فرياد زدن را هم نداشته باشي..وقتي ديگر هر چه دل تنگت خواسته باشد گفته باشي...وقتي ديگر دفترو قلم هم تنهايت گذاشته باشند...وقتي از درون تمام وجودت يخ بزند...وقتي چشم از دنيا ببندي و آرزوي مرگ بكني...وقتي احساس كني ديگر هيچكس تورا درك نمي كند...وقتي احساس كني تنهاترين تنهاها هستي...وقتي باد شمعهاي روشن اتاقتو خاموش كند...چشمهايت را ببند...و از ته دل بخند...كه با هر لبخند روحي خاموش جان مي گيرد و درخت پير جوان مي شود!
                        

روزي نمي رود كه به ياد گذشته ها در ظلمات ملال نگريم به حال خويش يك دم نمي شود كه به ياد جواني ام از فرط رنج سر ببرم زير بال خويش

قله عشق تو دشوارترين، فكر صعودم
مقصدي نيست بجز فتح و رسيدن به كمالت
واندرين كوهنوردانه ترين كوهنوردي
توشه اي نيست بجز مهر تو و شوق وصالت

چشم وقتی زیباست که برای اشک باشد

اشک وقتی زیباست که برای عشق باشد

عشق وقتی زیباست که برای تو باشد

تو وقتی زیبایی که برای من باشی 

دفـترم که از اسم تو پر شده،

من همونم که همیشه غم و غصم بی شماره

گفتم شاید ندیدنت از خاطرت دورم کنه

منو ديدي روتو برگردوندي باز دل عاشقمو سوزوندي